Stowarzyszenie Euroregion Karpacki Polska Stowarzyszenie Euroregion Karpacki Polska - Euroregion fundusze unijne dane ogolne
FAIL (the browser should render some flash content, not this).



DANE OGOLNE




DANE OGÓLNE Galeria zdjęć

Geneza i rozwój euroregionów


Współpraca transgraniczna w Europie rozwija się od początku lat 50. Największe doświadczenie mają regiony położone wzdłuż granic Republiki Federalnej Niemiec i państw skandynawskich. Pionierski charakter miały utworzone na początku lat 50. związki regionów z pogranicza norwesko-szwedzko-fińskiego, holendersko-niemieckiego i niemiecko-francuskiego. Stamtąd pochodzą najstarsze euroregiony: (...) „region Ems-Dollar oraz region noszący nazwę Euroregio. (...) Długoletnią tradycję ma także niemiecko-francusko-szwajcarski Regio. (...)Obydwa euroregiony – Euroregio i Regio są podawane jako przykłady przełamywania historycznych konfliktow narodowych (...) oraz Regio jest przykładem współpracy między państwami Unii Europejskiej z krajem do niej nie należącym ( Szwajcaria)” . Należy jednak zwrócić uwagę, iż nie są to jedyne formy takiej współpracy, ponieważ przyklady można by jeszcze mnożyć. „Należy jednak zwrócić uwagę na pewne trudności z identyfikacją liczby euroreginów. Występowanie cech współpracy euroregionalnej (...) nie zawsze przesądza o umieszczeniu terminu euroregion w nazwie obszaru, czy porozumienia. Na ponad 100 zarejestrowanych w 1997 r . porozumień współpracy transgranicznej w Europie, tylko 15% obszarów częścią składową ich nazwy jest euroregion czy euregio”.
Pomyślny rozwój i korzyści uzyskane z tej formy współpracy zadecydowały o jej rozwinięciu w Europie Zachodniej, a od lat 90. także w krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Ogólne ramy współpracy transgranicznej tworzą:
- Europejska Konwencja Ramowa o współpracy transgranicznej między wspólnotami i władzami terytorialnymi (tzw. Konwencja Madrycka) uchwalona przez Radę Europy 21 maja 1980 r.;
- Europejskie Ramowe Porozumienie o współpracy na terenach przygranicznych, przyjęte przez Radę Europy w 1980 r.;
- Europejska Karta Regionów Przygranicznych uchwalona przez Radę Europy 19 listopada 1981 r.;
- Europejska Karta Samorządu Terytorialnego zatwierdzona przez Radę Europy 15 pażdziernika 1985r.
Szczególne znaczenie dla ustanowienia odpowiednich ram prawnych dla współpracy transgranicznej w polskich regionach przygranicznych, które dały upoważnienie władzom regionalnym i samorządom lokalnym do kontaktów zagranicznych oraz wprowadziły na grunt polski sprawdzone w Europie Zachodniej standardy tej współpracy, mają : Konwencja Madrycka i Europejska Karta Samorządu Terytorialnego. Polska przystąpiła do Konwencji 19 stycznia 1993 r. Według wspomnianej Konwencji, za współpracę transgraniczną uważa się każde wspólnie podjęte działanie mające na celu umocnienie i dalszy rozwój sąsiedzkich kontaktów między Wspólnotami i władzami terytorialnymi dwóch lub większej liczby umawiających się stron, jak również zawarcie porozumień i przyjęcie uzgodnień koniecznych do realizacji takich zmierzeń.
Drugim istotnym europejskim aktem prawnym, określającym ramy formalnoprawne oraz formy uczestnictwa społeczności lokalnych w kontaktach międzynarodowych w oparciu o standardy europejskie jest Europejska Karta Samorządu Terytorialnego , do której Polska przystąpiła w lutym 1993 r.
Karta umożliwia procesy decentralizacyjne. Istotną jej część stanowi koncepcja i kompetencje samorządu terytorialnego oraz społeczności lokalnych, a także określenie warunków kontroli administracyjnej, formy zasobów finansowych samorządu terytorialnego i jego wewnętrznych struktur administracyjnych.

 

Współpracę transgraniczną w Europie formalnie usankcjonowano w następujących aktach prawnych:

 

  • Konwencja Madrycka, Europejska konwencja ramowa o współpracy transgranicznej między wspólnotami i władzami terytorialnymi (21 maja 1980 r., ratyfikowana przez Polskę w 1993 r.), została przyjęta przez Radę Europy 21 maja 1980 roku na konferencji w Madrycie. Państwa które ratyfikowały Konwencję powinny wspierać współpracę transgraniczną i przyczyniać się do postępu gospodarczego i społecznego obszarów przygranicznych. Konwencja podkreśla również pierwszeństwo prawa wewnętrznego danego kraju w stosunku do umów zawieranych z partnerami współpracy transgranicznej. Konwencja Madrycka określa więc prawne i strukturalne wzorce współpracy regionów granicznych. Konwencja Madrycka składa się z preambuły i 12 artykułów oraz z załącznika , w którym znajdują się wzory umów, porozumień i statutów potrzebnych do współpracy transgranicznej. Polska, która została członkiem Rady Europy w 1991 roku ratyfikowała Konwencję Madrycką w 1993 roku.

 

  • Europejska Karta Regionów Granicznych i Transgranicznych (1995 r., deklaracja przyjęta przez Polskę), powstała w 1981 roku. Do 1995 roku nosiła nazwę Europejska Karta Regionów Przygranicznych. 1 grudnia 1995 roku na zebraniu Stowarzyszenia Europejskich Regionów Granicznych w Szczecinie w Euroregionie Pomerania dokonano zmiany nazwy na obecną oraz uaktualniono tekst Karty tak, by uwzględniał nową sytuację geopolityczną w Europie Środkowo - Wschodniej. Karta precyzuje zamierzenia i cele, które powinny być uwzględniane w rozwoju regionów granicznych i transgranicznych. Szczególną uwagę poświęcono problemom rozwoju ekonomicznego, polityki regionalnej, ochrony środowiska, współpracy kulturalnej, zagospodarowania przestrzennego i przygranicznemu ruchowi osobowemu. Karta nie jest międzynarodowym aktem prawnym i nie ma mocy obowiązującej. Jest to tylko deklaracja współpracy i swoistego rodzaju kodeks postępowania współpracy transgranicznej

 

  • Europejska Karta Samorządu Terytorialnego (15 października 1985 r., ratyfikowana przez Polskę w 1993 r.),została uchwalona przez Radę Europy 15 października 1985 roku. Karta daje jednostkom terytorialnym ogólne kompetencje do współpracy transgranicznej. Artykuł 10 pkt. 1 brzmi: "Wykonując swoje uprawnienia, społeczności lokalne mają prawo współpracować z innymi społecznościami lokalnymi oraz zrzeszać się z nimi - w granicach określonych prawem - w celu realizacji zadań, które stanowią przedmiot ich wspólnego zainteresowania." Możliwość współpracy transgranicznej dopuszcza art. 10 pkt. 3 , który mówi, że społeczności lokalne mogą współpracować ze społecznościami innych państw na warunkach określonych prawem. Polska ratyfikowała Europejską Kartę Samorządu Terytorialnego w 1993 roku.

 

  • Europejska Karta Samorządu Regionalnego (5 czerwca 1997 r.). 5 czerwca 1997 roku na posiedzeniu Kongresu Władz Lokalnych i Regionalnych Europy została przyjęta Europejska Karta Samorządu Regionalnego. Karta przyznaje regionom uprawnienia do prowadzenia współpracy transgranicznej podobne do zawartych w Europejskiej Karcie Samorządu Terytorialnego uprawnień dla społeczności lokalnych. Według zapisów Karty region powinien być podmiotem samorządowym prowadzącym własną politykę i współpracę międzynarodową. Regiony powinny także posiadać uprawnienia do tworzenia własnego ustawodawstwa w ramach określonych ustawami poszczególnych krajów.

Dokumenty te znajdują sie w plikach obok.

 




\"\""; }else{ echo "
\"\"\"\"\"\"\"\"\"\"\"\""; } ?>
Tel.:+48 / 17 850 65 67
Fax: +48 / 17 853 68 98
© 2008  Wszystkie prawa zastrzeżone SEKP   |   Realizacja: Horyzont & GreenFly